Çünkü kendimizi unutur ve "kollektif bir psişe" içinde eririz.

Kendiliğimizi kaybeder, yâni Ego sınırlarımızı sileriz.

Kalabalığın içerisinde sıradan bir hayvan gibi Bonobolaşırız.

Önümüze gelenin üzerine ya cinsel ya da saldırganca içgüdüsel dürtülerimizle atlarız ve "bu işin sonu neye varır" diye asla düşünmeyiz!

Ne hiyerarşi, ne de mertebe dinleriz.

Gözümüzü bedeli her ne olursa olsun, mutlaka ama mutlaka mutlaka mutlaka kazanmak ile karartırız.

Ayaklar baş olur, başlar beşparmak.

Mal bulmuş mağribi gibi hoplar, zıplar ve tekrar, tekrar, tekrar............

İsteriz.

Deriz ki "devletin malları bunlar, yemiyen keriz"!

Tekrardan, gene, daha çok ve mütemâdiyen, ister Allah isteriz!

Sevgim ve saygımla...

Mehmet Kerem Doksat - Tarabya - 16.06.2013